Opierając się na nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dotyczącego konkretnej sytuacji, a nie pewnej zasady), urzędnicy skarbowi usiłują zdezorganizować sprawnie działający outsourcing usług księgowych.
     Oczywiste było, że podatnik nie dysponujący odpowiednią wiedzą w zakresie księgowości i zawiłego prawa podatkowego, zlecał całość swoich rozliczeń z fiskusem profesjonalnym podmiotom. Podmioty te, mając stosowne uprawnienia i pełnomocnictwo od mocodawcy, reprezentowały podatnika przed organami podatkowymi. Jedną z form takiej reprezentacji było podpisywanie przez pełnomocnika (zaznaczam prawidłowo umocowanego), sporządzanych w imieniu i na rzecz podatnika jego deklaracji podatkowych.
     W 1997 roku powstał nowy zawód - zawodowego pełnomocnika podatnika, czyli doradcy podatkowego. Procedura postępowania w sprawach podatkowych doczekała się kodyfikacji w Ordynacji podatkowej. Ustawa ta w art. 136 i 137 wprost sankcjonuje instytucję pełnomocnika, odsyłając przy tym w sprawach nieuregulowanych do Kodeksu cywilnego. Podatnicy znając restrykcyjne działanie aparatu skarbowego woleli powierzać swoje rozliczenia podatkowe profesjonalnym, wyspecjalizowanym podmiotom. Minister Finansów określał wzory deklaracji podatkowych z rubryką "podpis podatnika lub osoby reprezentującej podatnika".
     Wszystko było jasne i przejrzyste, ale nie dla jednego ze składów orzekających Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, rozpatrującego skargę Krajowej Rady Doradców Podatkowych na decyzję Ministra Finansów zawieszającą uchwałę KRDP. Sąd ten uzasadniając wyrok stwierdził, że doradca podatkowy nie ma prawa podpisać sporządzonej dla podatnika deklaracji. To wystarczyło, aby nadgorliwi urzędnicy zaczęli domagać się podpisów podatników pod składanymi przez biura rachunkowe deklaracjami.

     Zdaniem Ministerstwa przedstawiciele tych zawodów działający na zlecenie sądu nie spełniają przesłanek wymienionych w ustawie o podatku od towarów i usług, które mogłyby przesądzić o ich zwolnieniu z VAT. Zgodnie z przepisami tej ustawy za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą (która jest podstawą uznania za podatnika na gruncie podatku VAT) nie uznaje się czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2−8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli czynności z działalności wykonywanej osobiście, jeżeli umowa łącząca strony zawiera uregulowania dotyczące warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności.

     Ministerstwo Finansów udzieliło wyjaśnienia zgodnie z którym, gdy adwokat świadczy pomoc prawną z urzędu nie przenosi na sąd odpowiedzialności za wykonane przez siebie czynności. Sąd odpowiada za zapewnienie oskarżonemu prawa do obrony, ale odpowiedzialność ta ogranicza się do powołania adwokata z urzędu, nie odpowiada za podjęte przez niego czynności ani za ich skutek, a więc nie można tym czynnościom nadać statusu działalności wykonywanej w sposób niesamodzielny. Nie są więc spełnione warunki wymienione w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT, które decydowałyby o wyłączeniu

     W przypadku biegłych sądowych Ministerstwo ma podobne stanowisko, argumentując, że opinia biegłego stanowi dowód w postępowaniu, a nie jest świadczeniem na rzecz kogokolwiek z uczestników postępowania i również w tym przypadku nie zachodzi przeniesienie odpowiedzialności za wykonaną przez biegłego usługę. Wniosek jest identyczny jak powyżej - jest to działalność samodzielna podlegająca opodatkowaniu VAT, a osoba ją świadcząca jest podatnikiem w myśl art. 15 ust. 1. Stanowisko to można na zasadzie analogii odnieść do tłumacza przysięgłego.

     Taka interpretacja MF prowadzi do paradoksu: Skarb Państwa pobiera podatek od swoich własnych wydatków, bowiem wynagrodzenie z tytułu świadczonych na zlecenie sądu usług jest zasądzane od Skarbu Państwa w wyroku kończącym postępowanie w danej instancji.

     Jedynym plusem jest wprowadzenie przez MF zasady rozliczeń przychodów ww. osób tzw. "metodą kasową", czyli po otrzymaniu zapłaty, co chroni tych podatników przed obowiązkiem zapłaty podatku, zanim otrzymają oni wynagrodzenie z tytułu świadczonej usługi, gdyż wypłacane jest ono dopiero po zakończeniu postępowania, które, jak wiemy, nie należy do najkrótszych.